Ewa, pierwsza kobieta, dała się oszukać i popełniła poważny błąd. Szatan podpowiedział jej, że gdy spożyje owoc z drzewa zakazanego, pozna dobro i zło jak Bóg. Jej to zaimponowało. Zerwała owoc, skosztowała go i podała Adamowi. Wtedy zobaczyła, że jest naga, straciła szatę łaski uświęcającej.

Ewa poznała prawdę o sobie, dowiedziała się, kim jest. Podobnie Adam, który jednak zrzucił winę na Ewę. To był pierwszy błąd pierwszych ludzi, którzy mieli przekazać dzieciom posiadaną przez siebie godność dzieci Bożych. Taki był plan Stwórcy.

Upłynęły wieki. Rodziły się kolejne pokolenia, ale już bez łaski uświęcającej. Wreszcie Bóg postanowił naprawić błąd Ewy. Wybrał do tego celu Marię z Nazaretu. Ona nie chciała być jak Bóg, lecz chciała pełnić Jego wolę. I kiedy usłyszała od anioła, że będzie Matką Syna Bożego, powiedziała: „Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa” (Łk 1,38). Maria nie chciała być Bogiem, chciała być służebnicą Boga. Tym samym naprawiła błąd, jaki popełniła Ewa. Ewa stwierdziła: „Będę wiedziała to, co wie Bóg”, Maria zaś: „Oto ja jestem do dyspozycji Boga”. I wytrwała w tej decyzji. Urodziła Syna, który był Synem Boga. Uczestniczyła w Jego życiu i została wzięta do nieba, bo tak zadecydował Syn.

Oto taktyka Boga. On naprawia nasze błędy. Naprawa ta nie jest na naszą miarę, ale na miarę Boga. Bóg może naprawić błędy każdego z nas. I zaprasza nas do tego, abyśmy uczestniczyli w tym naprawianiu. Osobiście znam wielu konwertytów, których życie polegało na naprawianiu błędów, jakie wcześniej popełnili. To wielka przygoda. Mój Bóg błędów się nie boi. Potrafi wykorzystać każdy błąd dla mojego większego dobra. Dlatego nieustannie dziękuję Bogu za każdy popełniony przeze mnie błąd i za to, że z Jego pomocą mogłem je naprawić. Moje życie to też naprawianie błędów, przypominam bowiem łotrów na krzyżach. Oni popełnili wiele błędów i jeden z nich je naprawia, prosząc Jezusa: „wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa” (Łk 23,42). Drugi z łotrów swoich błędów nie naprawia. Oto perspektywa, przed którą stoimy.

Wieczność pozostaje wielką niewiadomą, nie wiemy, jak będzie ona wyglądać. Wiele osób traktuje ją jako nieustanny pokój. Liczni Ojcowie Kościoła traktują wieczność jako nową szansę, gdy człowiek staje się wolny i może tę swoją wolność wykorzystać. Podobnie jak czynią to wolni aniołowie. Dla mnie niesamowitą perspektywą wieczności jest ta nieprawdopodobna wiadomość, że Bóg pomoże naprawić moje błędy. Z Bogiem błędów się nie boję. Ojcze, naucz mnie razem z Tobą naprawiać każdy błąd – mój i moich braci!

ks. Edward Staniek
Któż jak Bóg 2/2025
Oprac. Redakcja na podstawie homilii wygłoszonej 8 grudnia 2024 r. w kościele sióstr felicjanek przy ul. Smoleńsk 6 w Krakowie.