Komentarz do pierwszego czytania

Autor Mądrości Syracha personifikuje Mądrość Bożą. Przedstawia ją jako kaznodziejkę, pielgrzyma, a nawet kapłana sprawującego swoją posługę w Świątyni Jerozolimskiej. Urzeczywistnienie Mądrości to Tora i biblijny kult świątynny. Autor księgi podkreślił ceremonie kultowe, gdyż sam uzyskał Mądrość, dzięki modlitwie w Świątyni w Jeruzalem, o czym opowiedział w rozdziale 7 swego dzieła. Tradycja chrześcijańska widziała w tym tekście zapowiedź Wcielenia Jezusa Chrystusa. Święty Jan w Prologu do swojej Ewangelii używa nawet podobnych słów pisząc o Losie. Zarówno u wnuka Syracha jak i u czwartego ewangelisty jest mowa o rozbiciu namiotu, takie bowiem jest dokładne znaczenie greckiego wyrażenia eksenosen z J 1, 14, które tradycyjnie tłumaczy się jako zamieszkało. Jak zatem zrozumieć słowa o stworzeniu Mądrości? Święty Atanazy, jeden z wielkich Ojców Kościoła, komentując podobny fragment z Księgi Przysłów, wyjaśnia że są dwie mądrości: Jedna nie stworzona, którą jest Jezus Chrystus i druga stworzona, która jest obecna w całym stworzeniu. Niestworzona Mądrość odnosi do Siebie wyrażenia mówiące o stworzonej mądrości. Konkluduje: A zatem obraz Mądrości wyciśnięty został w stworzeniach, aby świat przezeń mógł poznać Słowo, swego Stwórcę, a przez Słowo, Ojca.

Komentarz do psalmu

Autor Psalmu 147 pokazuje potęgę i łaskawość Boga. Potęga ta wyraża się w stworzeniu i opiece nad światem. Dla psalmisty naturalne zjawiska przyrody, takie jak śnieg i jego topnienie, są wynikiem Słów Boga, Jego Rozkazów. Hebrajskie dawar zawiera w sobie nie tylko słowo jako nośnik treści ale też łączy się z działaniem. Roman Brandstaetter, prozaik, dramaturg ale i tłumacz biblijny ukuł neologizm słowoczyn, by oddać znaczenie tego terminu. Jednocześnie podmiot liryczny wzywa Izraelitów do chwalenia Boga za Jego Łaskę Wybrania. Spośród wszystkich narodów Bóg wybrał Izraela, by był Jego Narodem Wybranym. Misją Izraela było przygotowanie świata na przyjście Mesjasza, Syna Bożego. Gdy to się stało, owo poszczególne wybranie przeszło na Kościół Chrystusowy. Dlatego też wezwania psalmisty możemy odnosić do wspólnoty Kościoła. Wyrażenie umacnia bowiem zawory bram twoich można rozumieć dosłownie, czyli że Bóg zapewnia pokój i bezpieczeństwo Królestwu Izraela, ale można je wytłumaczyć w sensie duchowym. Święty Augustyn w swoich Objaśnieniach Psalmów interpretował te słowa jako zapowiedź eschatologiczną, do czasu gdy dokona się Sąd Ostateczny i zawory bram Niebieskiego Jeruzalem zostaną zamknięte, a wspólnota zbawionych będzie cieszyła się doskonałym pokojem.

Komentarz do drugiego czytania

Fragment Listu świętego Pawła do Efezjan jest wielkim hymnem pochwalnym apostoła do Boga Ojca, za zbawienie dokonane w Jezusie Chrystusie i poznane w Duchu Świętym. Entuzjazm chrześcijański przebija się z tego tekstu, co jest tym bardziej zaskakujące, iż został on napisany w więzieniu. Apostoł Narodów pisze że Bóg nas wybrał przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani, w Jego Synu. Znaczy to, że Bóg nas znał i chciał, zanim stworzył niebo i ziemię. Już w wieczności wiedział, jaki mam kolor oczu i jaką barwę głosu. Nie jestem przypadkiem w historii ludzkości. Moim celem jest bycie świętym, to znaczy podobnym do Boga, w miłości i łaskawości. Bóg przeznaczył mnie do tego wiedząc że dam radę, ponieważ udzielił mi koniecznej łaski do osiągnięcia tego celu. Bóg we mnie wierzy. Czy zatem ja nie mam wierzyć w siebie? Apostoł Paweł cieszył się i składał Bogu dziękczynienie za wiarę i miłość Efezjan. Nie radował się, że jemu jest dobrze, tylko że inni wzrastają duchowo. Mało tego, Apostoł Narodów nie modli się, aby adresaci jego listu wzrastali coraz bardziej i bardziej. Czy ja potrafię tak się cieszyć? Czy ja potrafię być takim troskliwym nauczycielem wiary wobec innych? Dziś jest tyle bezrozumnej zawiści, że taka postawa bezinteresownej radości nabiera wymiaru świadectwa.

Komentarz do Ewangelii

Prolog świętego Jana jest jednym z najważniejszych tekstów Pisma Świętego. Można zaryzykować stwierdzenie, że jest streszczeniem Ewangelii. Autor Ewangelii stara się przeniknąć Tajemnicę Boga Ojca w relacji do Jego Jednorodzonego Syna, którego określa słowem Logos. Zazwyczaj tłumaczy się je jako samo Słowo, jednakże ma ono głębsze znaczenie niż zwykły dźwięk. Logos to też rozum, sens, racjonalność i uporządkowanie. Logos sam jest Bogiem i doskonałym wyrażenie boga Ojca. Przypatrzmy się relacji wierzących do Chrystusa-Logosu. Ci, którzy przyjęli Słowo, otrzymali moc aby stać się Dziećmi Bożymi, którzy nie narodzili się z ciała, ani ze krwi, ani z woli męża, ale z Boga. Podobnie jak Chrystus począł się w łonie Marii Panny z Ducha Świętego, tak wierzący w Chrystusa rodzą się duchowo w Chrzcie Świętym mocą Ducha Świętego. Jesteśmy zatem podobni do naszego Zbawiciela, a dzięki łasce Ducha Parakleta uczestniczymy w naturze Bożej. Prolog podkreśla też, że ludzie mają być świadkami Logosu. Pierwszym świadkiem był św. Jan Chrzciciel, kolejnymi apostołowie. Łańcuch świadków biegnie przez dwa tysiące lat aż do nas - czytelników Ewangelii. Mamy świadczyć o Chrystusie, od którego otrzymaliśmy wszelkie łaski, z Jego niezmierzonego Bogactwa.

ks. Mateusz Oborzyński
Bractwo Słowa Bożego
mateusz.pl