„Bóg daje ci cierpienie, abyś się doskonalił”, „Kogo Pan Bóg kocha, temu krzyże zsyła”, „To, że masz męża-alkoholika – to dar od kochającego Boga, żebyś się mogła doskonalić w cnotach” – takie zdania słyszę co jakiś czas od ludzi wierzących.

O ile faktem jest, że cierpienie przeżyte z Jezusem kształci duchowo, o tyle szukanie bezpośredniej przyczyny problemów i trudności życiowych w Bogu wydaje się poważnym nadużyciem. Dlaczego?

Kochający Ojciec

„Bóg daje cierpienie, aby wzrastać duchowo” – właśnie takie niewinne zdanie usłyszałam całkiem niedawno od koleżanki, gdy dzieliła się ze mną swoim doświadczeniem. Jako rodzic od razu przełożyłam to na własną praktykę – chciałabym np. nauczyć moje dzieci, aby umiały sobie odmawiać różnych przyjemności w okresie Wielkiego Postu. Czy będę im zostawiać na wierzchu słodycze, gdy postanowią ich nie jeść (jak radzi, niestety, jeden z psychologów w książce o wychowaniu)?

Czy będę przy nich oglądać ich ulubione programy telewizyjne, żeby musiały wyjść z pokoju? Idąc dalej – czy dałabym im taką pracę, której nie znoszą, aby kształciły się w oczyszczeniu własnej woli? Czy wreszcie podsunę im w przyszłości męża lub żonę z problemem alkoholowym, aby ćwiczyły różnorakie cnoty? Ja tego na pewno nie zrobię!

Czy zrobiłby to Bóg, który kocha nieskończenie więcej ode mnie? I czy rzeczywiście musi nam zsyłać ogrom cierpień, abyśmy byli lepsi?

Cierpienie

Rozglądam się wkoło i nie po raz pierwszy odkrywam, że każdy z nas nosi w sobie ból, cierpienie, trud. Jeśli nie Bóg to powoduje, to kto? Kto sprawia, że współmałżonek pije, krzywdzi? Kto wzbudza konflikty, awantury, niezgodę? Kochający Ojciec?

I pytam dalej: kto powoduje, że żona okłamuje swojego męża? Albo że mąż zdradza? Czy Bóg?

Ja wybieram. Człowiek wybiera. Mąż wybiera. Żona wybiera. Oczywiście – zły podszeptuje. Ale ostateczna decyzja w drobnych krokach prowadzących do dobra należy do mnie i do ciebie. I do alkoholika, i do jego żony. Dlaczego więc konsekwencje naszej wolności i pragnienia niezależności, oddzielenia od Boga przypisujemy… Jemu samemu?