Katolik.pl - Duch sprawia

Podział wg czasopism

A

Jolanta Tęcza-Ćwierz

Duch sprawia

fot. Kristen Sturdivant | Unsplash (cc)

O tym, że bez Ducha Świętego jesteśmy jak… ateiści z o. Remigiuszem Recławem SJ, duszpasterzem wspólnot charyzmatycznych Mocni w Duchu oraz Zwiastowanie, rozmawia Jola Tęcza-Świerz.

W Biblii Duch Święty przedstawiany jest jako Pocieszyciel, Duch Prawdy, ogień, woda, wiatr... Które wyobrażenie jest Ojcu najbliższe i dlaczego?

Tchnienie, które kojarzy się z wiatrem. Często doświadczam tego w czasie osobistej modlitwy. Duch Święty wypełnia mnie przez tchnienie. Bliski mi jest również Duch Pocieszyciel, dlatego że w ten sposób przychodzi moc Boża – jako moc Słowa. On jest Tym, który mnie podnosi w trudzie.

Czy doświadczanie Ducha Świętego jest nam potrzebne na co dzień?

Bez doświadczenia Ducha Świętego wiara jest martwa. Można być ateista i się modlić, wypowiadać słowa, które nie przenikają do serca. Aby modlitwa była skuteczna, konieczna jest obecność Ducha. On jest niezbędny. To nie jest tylko jakąś dodatkowa opcja.

Tymczasem Duch Święty jako Trzecia Osoba Boska jest najbardziej tajemniczy i nieznany. Z czego to wynika?

Ewangelia mówi o Jezusie. Nasza pobożność jest chrystocentryczna (skoncentrowana na Chrystusie), ewentualnie mariologiczna (skupiająca się na Matce Bożej). Doświadczenie Boga Ojca również jest słabe, ale dzięki modlitwie „Ojcze nasz” jest obecne w naszej pobożności. Obecność Ducha Świętego to czas po Ewangelii. To, że trudno nam sobie nawet wyobrazić Ducha Świętego, wynika z tego, że On nie jest opisany bezpośrednio. Oczywiście są momenty, w których jest wspominany, np. przyszedł w czasie zwiastowania, zstąpił na Maryję czy na Apostołów w Wieczerniku, jednak Ewangelia nie jest o Duchu Świętym, ale o Jezusie.

Św. Paweł pisze o darach i owocach Ducha Świętego. Jak otworzyć się na te szczególne łaski?

Otwartość na łaski jest związana z oddaniem się. Jestem gotowy robić rzeczy, które mnie przekraczają i które będą dla mnie w danym momencie niezrozumiale. Otworze usta do kogoś, chociaż nie widzę w tym sensu. A potem się okazuje, że te słowa go podniosły, uratowały małżeństwo, przemieniły serce. Duch sprawia, że są uzdrowienia, uwolnienia, odbudowane relacje. Z naszej strony potrzeba tylko otwartości: posługuj się mną. A to oznacza, że ja zrobię wszystko, co On w danym momencie powie. Nie otrzymamy Ducha Świętego np. przez litanie, tylko przez otwartość. I tu dochodzimy do kolejnej kwestii, jaka jest rozeznawanie. Nie wszystko, co mamy w głowie, pochodzi od Boga. Są także nasze ludzkie rożne wyobrażenia albo pokusy. Trzeba się uczyć głosu Boga, żeby umieć go rozpoznawać. A później to weryfikować, opowiadać o tym na spowiedzi albo kierownikowi duchowemu.

Z Duchem Świętym kojarzy się tez takie tajemnicze słowo: charyzmat.

Bóg daje nam charyzmat w danym momencie po to, aby w Jego mocy coś robić. Dar jest czymś, co można posiadać, np. dar radości albo umiaru. Charyzmat otrzymuje w danej chwili do konkretnego działania. Może być dawany wielokrotnie, ale za każdym razem trzeba patrzeć na niego na nowo. Ktoś ma charyzmat proroctwa, ale to nie znaczy, że każde słowo, które powie, będzie prorocze.

Czy miał Ojciec w życiu doświadczenie Ducha Świętego, które szczególnie zapamiętał?

Nie chce powiedzieć: codziennie, ale ono jest prawie codziennie. Niedawno prowadziłem podczas rekolekcji adoracje małżeńskie. Obserwowałem, jak ludzie się przemieniali, słuchałem tego, co mówili po modlitwie – jestem przekonany, że to jest działanie mocy Bożej, czyli Ducha Świętego. Doświadczam tego nieustannie i namacalnie. Przemiana serca to działanie Ducha Świętego.

rozmawiała Jola Tęcza-Ćwierz

Droga 11/2018

« powrót

Zobacz także

ks. Mirosław Tykfer

Nie idźcie drogą na skróty

Kościół jest wdzięczny duchownym i konsekrowanym, jesteśmy mu potrzebni, ale żadna nam chwała za to, jakiego dokonaliśmy wyboru. Rzeczywiście my odnaleźliśmy to, czego szuka wielu ludzi, odnaleźliśmy Jezusa, a On nam się daje. Nie chcę powiedzieć, że nam się narzuca, ale odkrywamy, że On nas pragnie, że bardzo chce, abyśmy na Jego obecność odpowiedzieli całym sercem. To jest droga do budowania komunii z Bogiem i to jest zarazem nagroda płynąca ze stanu życia, jaki wybraliśmy.

Z s. Ewą Hop, klaryską z klasztoru św. Andrzeja w Krakowie, o wskazówkach papieża Franciszka dotyczących życia kontemplacyjnego we współczesnym świecie, rozmawia ks. dr Mirosław Tykfer

ks. Zbigniew Kapłański

Jak spotkać Ducha Świętego?

Znamy z Pisma Świętego wspaniałe postacie, które – choć zewnętrznie słabe – dokonywały wielkich dzieł, choćby Dawid w walce z Goliatem czy kobiety, takie jak Estera i Judyta. Znamy świętych, którzy „po ludzku” ledwo żyli, a dali świadectwo ogromnej mocy ducha. A jednocześnie widzimy, jak upadają mocarze. Odpowiedź jest prosta: ci pierwsi działali w mocy Ducha Świętego, a ci, którzy polegli, dysponowali jedynie ludzką siłą. Chyba każdy wolałby stać się słabym narzędziem zwycięskiego Ducha niż mocnym „balonem” napełnionym własną pychą.

o. Remigiusz Recław SJ

W jakim kierunku prowadzić wspólnotę?

Aby być dobrym liderem lub animatorem, trzeba mieć pewną wizję. Lider musi wiedzieć w jakim kierunku ma prowadzić grupę. Jeśli tego kierunku nie ma, jeśli go nie rozumie i nie widzi – to wspólnota prędzej czy później zacznie dryfować. Popatrzmy na lidera, który w swoim życiu założył bardzo dużo wspólnot, przyjrzyjmy się krótko świętemu Pawłowi. Mawiał on często „moja Ewangelia” albo „moja nauka”. Czy w tym sformułowaniu św. Paweł pokazuje, że jego Ewangelia była inna od Ewangelii Chrystusa?

___________________