Znam tylko jeden Kościół, Kościół zawsze ten sam, Kościół Jezusa Chrystusa, Kościół Apostołów, którego historia jest z pewnością burzliwa, ale który odnawia się tylko po to, by pozostać sobą.

Wielką radością jest móc sprowadzać na ten świat Jezusa w Eucharystii i modlić się właśnie w czasie Mszy św. w intencjach bliźnich oraz przekazywać je przez Syna Ojcu Niebieskiemu. Za każdym razem, kiedy podczas Mszy św. wypowiadam słowa drugiej modlitwy eucharystycznej, padają słowa: „Dziękujemy Ci, że nas wybrałeś, abyśmy stali przed Tobą i Tobie służyli” – jest to dla mnie okazja, aby z całego serca podziękować Jezusowi za powołanie mnie do kapłaństwa.

Historia tego maronickiego mnicha ciągle się dzieje, mimo iż od jego śmierci upłynął już czas kilku pokoleń. Z pewnością żyjący w jego czasach zakonnicy, którzy nadali mu za życia tytuł cudotwórcy i uzdrowiciela, w obliczu pośmiertnych znaków mieliby nie lada kłopot, by we właściwy sposób wyrazić prawdę o jego świętości… A tę prawdę daje nam odczuć sam święty, z którego ciała wydobywa się pachnąca ciecz, po dziś dzień inspirująca pielgrzymów przybywających do sanktuarium św. Charbela w Annaya.

„Wielu chrześcijan gorąco pragnie dzisiaj nauczyć się autentycznej modlitwy, chociaż współczesna kultura ogromnie utrudnia zaspokojenie odczuwanej przez nich potrzeby ciszy, skupienia i medytacji” – ponad 20 lat temu kard. Józef Ratzinger, ówczesny prefekt Kongregacji Nauki Wiary, tymi słowami rozpoczął swój list na temat medytacji chrześcijańskiej Orationis formas. Także później, już jako papież Benedykt XVI, często wypowiadał słowa zachęty do medytacji.

Maryja zasługuje na kontemplację także dlatego, że w Niej widzimy to, do czego i nas Bóg Ojciec powołał przed wiekami. Maryja, jako Matka Zbawiciela i nasza Matka, pragnie też gorąco wspierać przemianę naszych serc. Gdy Ją naśladujemy, to w końcu okazuje się, że upodobniamy się do naszego Brata i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa! I ten jeszcze motyw, by być blisko z Nią. Skoro nasze powołanie jest tak wielkie i godne (jak przypomina to św. Paweł), i skoro jesteśmy tak drodzy i cenni w oczach Boga (por. Iz 43, 4), to zasługujemy na to, by zawierzyć siebie Sercu tak dobrej i wspaniałej Matki. 

Żyć bez ręki, bez nogi, bez oka… Niemożliwe? A jednak. Choć przyjdzie to z trudem, to jednak jest to do wykonania. A bez duszy, bez serca, bez woli… Czy da się tak żyć? Czy bez relacji z Bogiem jesteśmy w stanie przeżyć? Odpowiedź jest bardziej skomplikowana.

Cały świat, wszystko, co nas otacza, wyszło spod Bożej ręki. Bóg powołał wszystko – z nicości do istnienia. Stworzył, bo chciał, niczego nie musiał; jest zawsze całkowicie wolny w swoim chceniu i działaniu – kocha. Wszystko więc jest w jakiejś relacji ze swoim Stwórcą. W wymiarze zupełnie podstawowym jest to bycie podtrzymywanym w istnieniu. Im dany byt jest bardziej „skomplikowany”, tym ta relacja jest bardziej złożona: wielowymiarowa, wielowątkowa, bogatsza. Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie (Łk 12, 48). Relacja Boga do człowieka jest wyjątkowa. Domaga się dojrzewania, by zaspokoić dwustronne pragnienie.

Gdy po trudzie szukamy odpoczynku, kierując się duchowością chrześcijańską, odpowiadamy Chrystusowi, który zaprosił swoich przyjaciół, aby znaleźli u Niego ukojenie, ponieważ Jego Serce jest ciche i pokorne. Lecz cóż to za odpoczynek? Święty Mateusz przytacza cztery określenia pochodzące od Pana Jezusa, które kształtują sposób naszego odpoczywania przy Jego Sercu: „Przyjdźcie do Mnie…”, „Znajdziecie ukojenie…”, „Weźcie moje jarzmo na siebie…” i „Uczcie się ode Mnie…” (Mt 11,28–29).

Uproszczenie sposobu bycia Kościołem jest oznaką jego zdrowienia. Problem, jaki ma z kościelną instytucją wiele osób spragnionych ducha Ewangelii, polega na zmęczeniu zniekształceniami opakowanymi w komplikacje.

Synodalność nie tworzy napięć, lecz je odsłania. Odsłania je zarówno wewnątrz Kościoła, jak i w Jego relacji do świata. Wskazuje miejsca, w których Kościół musi się nawrócić, by pozostać wierny swojemu Panu. Spróbuję wskazać trzy, te które, jak sądzę, są najistotniejsze.