W roku 2017 zmarła Anna Jókai, węgierska pisarka i nowelistka, tłumaczona na wiele języków świata. Teksty jej adaptowano na spektakle teatralne oraz widowiska telewizyjne. Jókai uważana jest za mistrzynię opisów spraw codziennych – wnikliwą obserwatorkę zwykłego, szarego życia, obdarzoną wysoką wrażliwością duchowo-moralną, a także swoistym poczuciem humoru i ironią.

Jedną z niezwykle ważnych umiejętności, wysoko cenionych wśród pierwszych chrześcijan, była umiejętność rozpoznawania duchów; innymi słowy - krytyczne i mądre spojrzenie na człowieka. Chodziło o to, aby w stosunkowo krótkim czasie możliwie precyzyjnie ustalić, z kim chrześcijanin ma do czynienia. Wybranie bowiem za towarzysza złego człowieka, wcześniej czy później kończyło się klęską dla wierzącego.

„Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło Twych palców, księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził: czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, i czym - syn człowieczy, że się nim zajmujesz? Uczyniłeś go niewiele mniejszym od istot niebieskich, chwałą i czcią go uwieńczyłeś” (Ps 8, 4-6). Do tych słów psalmu św. Augustyn napisał komentarz: „Bóg nie mógł stworzyć człowieka większym, aniżeli go stworzył, gdyż nie mógł stworzyć drugiego Boga”. Każdy człowiek jest wielki i bezżenny w oczach Bożych. Poniżanie drugiego człowieka jest dziełem z piekła rodem.

W naszych podróżach raz na jakiś czas przydarza się moment, gdy sytuacja może wyglądać na taką, która ewidentnie wymknęła się nam spod kontroli. Gdy, po ludzku patrząc, nie mamy już czego szukać. Gdy wszystko idzie nie po naszej myśli. A jednocześnie wszelkie pomysły zebranych wokół nas, optymistycznych ludzi dobrej woli są przez nas negowane. „Bo to przecież niemożliwe. Tego się nie da zrobić”. Na całe szczęście także w takich sytuacjach nie wszystko zależy tylko i wyłącznie od nas.

W „Pasji” Mela Gibsona w momencie śmierci Jezusa z Nieba spada kropla, której upadek na Golgotę zapoczątkowuje różne zjawiska: zapadający zmrok, burzę, trzęsienie ziemi. Praktycznie wszyscy interpretują tę kroplę jako „łzę Boga”. W żadnym z apokryfów nie znalazłem takiego motywu, był więc to zapewne autorski pomysł reżysera. Faktem pozostaje natomiast, że Wcielony Bóg – Jezus nie wstydził się swoich łez... 

Stróżowanie świętych aniołów już po raz drugi powraca jako temat naszych rozważań. Św. Tomasz z Akwinu po uzasadnieniu, że aniołowie opiekują się ludźmi prowadzi nas w bardziej szczegółowe rozważania. Odpowiada on w tym miejscu na pytania, które także i dziś pozostają aktualne. Najważniejsze z nich dotyczy tego, czy Anioł Stróż jest tylko moim aniołem, czy strzeże tylko mnie. A może jest tak, że aniołowie strzegą kilku ludzi, a mój Anioł Stróż nie jest przeznaczony przez Boga wyłącznie dla mnie? 

Scena przemienienia Pana Jezusa na górze Tabor to lekcja modlitwy. Modlą się razem Jezus, Mojżesz, Eliasz oraz trzej apostołowie: Piotr, Jakub i Jan. W tej modlitwie Jezus ujawnia cząstkę swego Bóstwa, a Bóg Ojciec potwierdza to swoją obecnością w obłoku i słowami: „To jest Mój Syn wybrany, Jego słuchajcie”. Słowa te sygnalizują, że nadszedł czas przejścia ze Starego Testamentu, gdzie największym autorytetem cieszyli się Mojżesz i prorok Eliasz.

Takimi słowami modlimy się, codziennie odmawiając modlitwę Ojcze nasz, której Pan Jezus nauczył Apostołów. W nowszych tłumaczeniach Ewangelii wg św. Mateusza czytamy jeszcze inną wersję tej modlitwy: „Nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie” (Mt 6, 13). Takie tłumaczenie wydaje się być lepsze od tradycyjnego, ponieważ nie sugeruje nawet, że Bóg mógłby kusić człowieka.

Owce nie wybierają swojego pasterza, ustanawia go właściciel całej owczarni. Nasz Ojciec niebieski ustanowił swoim pasterzem Jezusa. Owce to wielki dar Ojca, jaki otrzymał Syn Boży. Owce słuchają Jego głosu i kochają Go, a On kocha swe owce. Widzimy tu obraz Kościoła jako Bożej owczarni. Byliśmy niedawno świadkami ogłoszenia nowego papieża, czyli nowego pasterza Kościoła Chrystusowego. Jeden pasterz przypomina, że jest tylko jeden Kościół...

– W niedługim czasie doznałam już wystarczająco dużo cierpienia. Czasem myślę, że więcej już nie udźwignę – rozpoczyna swoją opowieść Orpa. – Największym ciosem, z którym wciąż nie potrafię się pogodzić, była śmierć mojego męża, Kiliona (zob. Rt 1,5). Starałam się być dla niego dobrą żoną, jednak nasze małżeńskie szczęście trwało zaledwie kilka lat. A ponieważ nie mieliśmy dzieci, po jego śmierci zostałam sama – kontynuuje nasza dzisiejsza bohaterka.