Wezwanie Różo Duchowna mówi o pięknie ducha Maryi. Jej duch raduje się w Bogu, Jej Zbawcy. Całym swoim umysłem, całym sercem, całą duszą Maryja jest skierowana na Boga. W Nim znajduje radość, w Nim Jej duch może zapomnieć o smutku, a rozradować się i wielbić Boga.

Świat zamilkł wobec śmierci. Wielka Sobota, czas od piątkowego wieczoru do świtu w niedzielę jest czasem przejmującej ciszy. Starożytna Homilia na Świętą i Wielką Sobotę chyba najdoskonalej oddaje nastrój i sens tego dnia. Ukryty sens – bo na naszej ziemskiej powierzchni sens znika. Musimy to zauważyć, bo jeśli nie, to nie zrozumiemy Wielkiej Soboty.

Dzisiejsze katolickie doświadczenie religijne, analizowane choćby pod kątem treści dostarczanych przez „dedykowane” wierzącym portale internetowe, wiele mówi o „samoświadomości wierzących”. Jakie treści zdają się dominować? Od religijności jako „terapii duszy i ciała” do dwuznacznego zainteresowania zagrożeniami okultyzmem, przez elementarną katechezę. Od wątków obyczajowych do „katolickiego stylu życia”, przez motywy polityczne i motywy związane z „obroną cywilizacji chrześcijańskiej”...

Wieczerza wigilijna w Polsce jest jedyna w swoim rodzaju i unikatowa na skalę światową.  Wieczór w przeddzień Bożego Narodzenia jest obudowany wieloma tradycjami. Jedną z takich tradycji jest modlitwa rozpoczynająca to uroczyste spotkanie. Ale jak powinna wyglądać nasza modlitwa w tym czasie i czy jest to tylko element tradycji?

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli ktoś zachowa moją naukę, nie zazna śmierci na wieki”. Rzekli do Niego Żydzi: „Teraz wiemy, że jesteś opętany. Abraham umarł, i prorocy – a ty mówisz: „Jeśli kto zachowa moją naukę, ten śmierci nie zazna na wieki”. Czy ty jesteś większy od ojca naszego, Abrahama, który przecież umarł? I prororcy pomarli. Kimże ty siebie czynisz?” (J 8, 51-54).   Życie wieczne... to jego rozumienie jest dzisiaj przedmiotem głębokiego nieporozumienia – sporu.

W parafiach, do których jak dotąd należałem, często spotykałem się z negatywnymi komentarzami wiernych na temat chaotycznego sposobu głoszenia; na temat homilii, które – zamiast mówić o Ewangelii, stawały się publicznymi sesjami terapeutycznymi homilisty; na temat kapłana, który głosi homilie zbyt autorytarne, dramatyczne lub moralizatorskie; czy też na temat kazań, które nie mają żadnego związku z życiem wiernych obecnych na niedzielnej Eucharystii.

Pytanie o ważność mszy świętej może pojawić się w życiu katolika, pragnącego świadomie przeżywać liturgię. Często rozpatrujemy tę kwestię pod wieloma aspektami. Co jednak jest niezbędnie konieczne, aby Eucharystia była ważna i co decyduje o jej nieważności?

By zachować wyobrażenie Jego doskonałości, które tu się nieprzyjemnie zaciera – nieskory do pomocy nieuprzejmy gbur – scenę tłumaczy się Jego dydaktyzmem. Kobieta zostaje wystawiona na próbę. Zachowanie Jezusa – demonstrowany przez Niego opór jest barierą, którą wiara tej kobiety musi przełamać. To, co słyszy od Jezusa, zniechęca, odbiera nadzieję na bycie wysłuchaną. Nie może się temu poddać. A gdyby tak bez tego pedagogicznego „na prawdę – na niby”?

Pobożny Żyd prosi Jezusa, by pokazał uczniom Boga. Jak zobaczyć niewidzialne? Jak zobaczyć transcendentne? Jak prawowierny Żyd, który ma zakaz przedstawień Boga, może sformułować taką prośbę? O co w ogóle chodzi Filipowi? Myślę, że w jego prośbie nie chodzi o pokazanie czegoś w tym sensie, w jakim mówimy: pokaż mi tę książkę lub pokaż tamto zdjęcie. Ani też nie ma tu nic z tego, gdy proponujemy komuś: przedstawię ci tego człowieka, sam zobaczysz, że to ktoś wyjątkowy. Raczej chodzi o udział w spojrzeniu Jezusa.

Obchodząc pamiątkę męki Chrystusa patrzmy na nią z innej perspektywy niż jej naoczni świadkowie. Wiemy, jak skończyła się ta historia i patrzymy na krzyż jako na narzędzie zbawienia, a nie miejsce porażki. Mimo to liturgia nie pomija Chrystusowych cierpień i pokazuje, że droga do życia prowadziła przez śmierć. Ale prowadząc nas przez ciemność Golgoty jednocześnie daje nadzieje i zapewnia o Bożej miłości, silniejszej niż jakakolwiek siła tego świata.