Świat stworzony przez Boga jest tym miejscem, tą przestrzenią, w której człowiek, żyjąc w „przyjaźni” z Bogiem, może osiągnąć zbawienie. Paradoksalnie jednak świat ze swoimi „urokami” utrudnia człowiekowi zbliżenie się do Boga i zjednoczenie się z Nim w „jedno” przez miłość. Parafrazując proroka Izajasza, świat „wykopał przepaść między człowiekiem a Bogiem” i „zasłonił Mu oblicze przed nami” (Iz 59,2).

Modlitwa jest rozmową z Bogiem. Oczywistą rzeczą jest to, że aby móc rozmawiać z Bogiem, trzeba Go wpierw spotkać. Nie można przecież rozmawiać z kimś nieobecnym. Potrzeba więc spotkać się z Bogiem, który jest obecny w naszym wnętrzu, który żyje w nas. Bóg, choć taki bliski (bliższy nam niż my sami sobie), wszechobecny, jednak wymyka się nam. Będąc niewidzialnym, staje się nieuchwytny. Stąd rodzi się trudność rozmowy z Bogiem. 

Jeden z największych dziś filozofów katolickich Charles Taylor twierdzi, że „Świat chrześcijański zanika, co nie znaczy, że zaniknie chrześcijaństwo”. Swą gigantyczną rozprawę Epoka świecka zaczyna od prostego pytania: jak to się stało, że około 1500 roku wiara w Boga organizowała człowiekowi Zachodu zarówno wizję świata, jak i każdą dziedzinę życia, a dziś z taką łatwością przychodzi mu niewiara? Przyczyn takiego stanu rzeczy z pewnością jest wiele, ale jak mawiali wielcy święci Chrystusowego Kościoła: Jeśli chcesz zmienić świat na lepsze, zacznij od siebie… 

Co zrobić, kiedy cię trapi pokusa? Najprostsza odpowiedź dzisiejszych czasów brzmi: ulec jej i – ma się z głowy! Jakże częsta jest pokusa, by iść za tym zdaniem. Nie jest to jednak droga dawnych mnichów. Jeśli nawet Kmicic mówił, że Matka Boża od szwedzkich kolubryn mocniejsza, to mnisi wiedzieli, że Bóg jest mocniejszy od szatana. Trzeba więc przede wszystkim zdawać sobie sprawę z tego, że dążenie do doskonałości oznacza walkę z samym szatanem, który jest pierwszym wrogiem duszy. 

Często dobro i zło mogą się nam po prostu przydarzyć, tak że nie mamy na nie żadnego wpływu. Jest jednak i tak, że to my sami poprzez świadomą i wolną decyzję wybieramy czyn dobry lub zły. I tutaj pojawia się jedna z największych tajemnic – tajemnica grzechu. Dlaczego czasem wybieramy zło? Skąd się ono w nas bierze i czym naprawdę jest? Jak to możliwe, że dokonujemy wyborów, które nie tylko szkodzą nam, ale także tym, których kochamy?

Dlaczego bracia się kłócą? Dlaczego członkowie rodziny nie rozmawiają ze sobą? Dlaczego sąsiedzi toczą spory w sądzie? Dlaczego partie polityczne zwalczają się wzajemnie? Dlaczego narody wszczynają wojny? Innymi słowy, skąd się bierze w świecie niezgoda i nienawiść? Być może nie chcesz się nad tym zastanawiać. Mówisz: „Tak po prostu jest. Nienawiść jest częścią naszej rzeczywistości i koniec. Nie da się tego zmienić”. Ale czy rzeczywiście tak jest? Czy naprawdę zgoda jest luksusem nie do osiągnięcia? Czy jesteśmy skazani na ciągłą walkę o władzę, pieniądze, przywileje?

Fenomen życia monastycznego, czyli życia na osobności, poświęconego wyłącznie Bogu poprzez modlitwę, ascezę i pracę wykonywaną w milczeniu, ma swoje korzenie w nauce Chrystusa i apostołów. Osoby, które podjęły taki rodzaj życia, nazywamy eremitami (pustelnikami). Owych pustelników nazywano również anachoretami, czyli ludźmi „żyjącymi na osobności”. O ile eremici na zawsze pozostaną już pustelnikami, o tyle mnisi zaczęli żyć wspólnie w jakimś odsunięciu się od świata i całkowitym oddaniu się Bogu.

Zapisane w Biblii historie o Bogu i człowieku są natchnione i ciągle trwają. Nie są jedynie historiami sprzed tysięcy lat. Dzieją się dzisiaj. Tak jest między innymi z historią Jonasza. Warto przeczytać i przemodlić Księgę Jonasza, aby uwierzyć, że miasto łajdaków może zamienić się w miasto świętych. Mogę w niej odnaleźć siebie z moją historią życia, z moim niedowiarstwem, z moim buntem i ...z "wielkimi oczami Jonasza", na widok których, co - "nie do wiary!" - nawracają się. 

Jednym z podstawowych warunków życia w miłości, prawdzie i świętości, jest czuwanie nad własną wolnością, którą Bóg nas obdarował i która jest w nas nieustannie zagrożona. Popatrzmy zatem na tajemnicę ludzkiej wolności. Każdy z nas jest świadomy, że posiada zdolność dokonywania wyborów. Nie znaczy to jednak, że wszyscy ludzie żyją w wolności, gdyż realizacja tego Bożego daru nie następuje w sposób automatyczny, jak uczenie się chodzenia czy posługiwania językiem ojczystym...

Pan Bóg stwarzając człowieka, stworzył go jako istotę cielesno-duchową. Człowiek ze swojej natury łączy więc w sobie dwa światy: materialny i duchowy. Dlatego też, aby mógł żyć, rozwijać się, potrzebuje zarówno dóbr duchowych jak i materialnych. Dobra materialne wcale nie są "gorsze" - one również posiadają wartość, także są darem Boga. Człowiek dobrami materialnymi nie tylko może, ale wręcz musi się posługiwać. Potrzebuje pożywienia, ubrania, mieszkania, książki, komputera, samochodu, potrzebuje pieniędzy, itd.