logo
Wtorek, 16 lipca 2024 r.
imieniny:
Eustachego, Mariki, Mirelli, Marii – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 

Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
ks. Adam Prozorowski
Modlitwy św. Pawła
Wieczernik
 
fot. Priscilla Du Preez | Unsplash (cc)


Możemy uczyć się modlitwy patrząc, jak modlili się ludzie Biblii i z ich przykładu czerpać wskazówki dla naszej modlitwy.

 

Modlitwy św. Pawła to przede wszystkim dziękczynienia i prośby. Chciałbym je wszystkie prześledzić, zaczynając od modlitw dziękczynnych.

 

Modlitwa dziękczynna jest znacznie mniej obecna w życiu chrześcijan niż modlitwa prośby - wystarczy popatrzeć choćby jak niewiele jest dziękczynnych intencji mszalnych. Przykład św. Pawła daje możliwość zobaczenia, w jaki sposób można kształtować swoją modlitwę dziękczynną.

 

„Na samym początku składam dzięki Bogu mojemu przez Jezusa Chrystusa za was wszystkich, ponieważ o wierze waszej mówi się po całym świecie” (Rz 1,8).

 

Paweł dziękuje za wierzących w Rzymie dlatego, że ich wiara jest znana w świecie. Słysząc o dobrym dziele duchowym, dziękuje Bogu za nie. Biblia jako podręcznik modlitwy pokazuje nam, że przedmiotem naszego dziękczynienia może być to, co Duch Święty działa w życiu innych chrześcijan, dobro, które dzieje się w ich życiu - choćby ci chrześcijanie byli bardzo daleko (Paweł pisząc list do Rzymian przebywał w Koryncie).

 

Podobne powody dziękczynienia będą pojawiać się w następnych tekstach.

 

„Bogu mojemu dziękuję wciąż za was, za łaskę daną wam w Chrystusie Jezusie. W Nim to bowiem zostaliście wzbogaceni we wszystko: we wszelkie słowo i wszelkie poznanie, bo świadectwo Chrystusowe utrwaliło się w was, tak iż nie brakuje wam żadnego daru łaski” (1 Kor 1,4-7).

Tutaj modlitwa dziękczynna pojawia się w kontekście obdarowania wierzących. Paweł dziękuje też za to, że wiara Koryntian jest mocna, ugruntowana („świadectwo Chrystusowe utrwaliło się w was”). Warto zwrócić uwagę, że dziękczynienie dotyczy darów duchowych.

 

„Przeto ja, usłyszawszy o waszej wierze w Pana Jezusa i o miłości względem wszystkich świętych, nie zaprzestaję dziękczynienia wspominając was w moich modlitwach” (Ef 1,15-16).

Tutaj powodem dziękczynienia jest znów wiara w Chrystusa, jednak obok niej pojawia się miłość wobec innych wierzących

 

„Dziękuję Bogu mojemu, ilekroć was wspominam - zawsze w każdej modlitwie, zanosząc ją z radością za was wszystkich - z powodu waszego udziału w szerzeniu Ewangelii od pierwszego dnia aż do chwili obecnej” (Flp 1,3-5).

Z kolei w tym miejscu przyczyną dziękowania jest zaangażowanie wierzących w służbie misyjnej.

 

„Dzięki czynimy Bogu, Ojcu Pana naszego Jezusa Chrystusa, zawsze, ilekroć modlimy się za was - odkąd usłyszeliśmy o waszej wierze w Chrystusie Jezusie i o waszej miłości, jaką żywicie dla wszystkich świętych - z powodu nadziei nagrody odłożonej dla was w niebie” (Kol 1,3-5).

To jest bardzo podobny fragment do tego z Listu do Efezjan - dziękczynienie za wiarę i za miłość wobec innych wierzących.

 

W tym samym Liście do Kolosan Paweł poleca zanosić dziękczynienie adresatom listu:
„Z radością dziękujcie Ojcu, który was uzdolnił do uczestnictwa w dziale świętych w światłości. On uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna, w którym mamy odkupienie - odpuszczenie grzechów” (Kol 1,12-14).

Adresatem dziękczynienia ma być Bóg Ojciec, Kolosanie mają dziękować za to, kim są, co Bóg uczynił w ich życiu.

 

Powinniśmy więc dziękować Bogu za to, co się z nami stało w chwili, gdy zaprosiliśmy Go do swojego życia.


ks. Adam Prozorowski
Wieczernik nr 148, styczeń 2007

 
Zobacz także
O.Tomasz Kwiecień OP
Modlitewnego bezruchu nie można utożsamiać z duchowością, a człowiek nie jest aniołem uwięzionym w worku. Największą pokusą chrześcijan był i jest dualizm, dzielenie pomiędzy tym, co duchowe, a tym, co cielesne. A przecież tak naprawdę nie udaje się w człowieku oddzielić tych dwóch sfer. W gruncie rzeczy duchowe przeplata się ze zmysłowym. Na przykład poznanie intelektualne, rzeczywistość jak najbardziej duchowa, czerpie z tego, co przynależy do sfery zmysłowej...
 
Michał Wojciechowski
Jezus w czasie swojej działalności publicznej odwiedzał wielokrotnie Jerozolimę. Informuje o tym dokładnie Ewangelia według św. Jana, która przedstawia nauki Jezusa wygłaszane w różne święta żydowskie. Prawo Mojżeszowe nakazywało Żydom, by na główne uroczystości pielgrzymowali do Jerozolimy. Nauczyciel, taki jak Jezus, mógł z tej okazji przemawiać do tłumów... 
 
Beata Kostrubiec

Człowiek bowiem jest zdolny także do definiowania Boga w sposób pozytywny, chociaż jest to o wiele trudniejsze. Do indywidualnie (tj. nie na drodze „urzędowej” refleksji teologicznej) tworzonych definicji pomocne jest Pismo św., które dla osób wierzących wydaje się niezbywalnym przewodnikiem. Jak podkreślają teolodzy, konieczny jest także kontakt osoby wierzącej z tradycją Kościoła i bieżącym nurtem teologii. Zazwyczaj odbywa się to we wspólnocie Kościoła, w konkretnej grupie parafialnej czy religijnej...

 

___________________

 reklama
Działanie dobrych i złych duchów
Działanie dobrych i złych duchów
Krzysztof Wons SDS