Kardynał Wyszyński wybrał na centrum obchodów tysiąclecia chrztu Polski Jasną Górę, a nie na przykład Gniezno czy Poznań. Co czyni z tego miejsca duchową stolicę Polaków? Ośrodek kultu w tym miejscu powstał w latach 80. XIV wieku, kiedy trafił tu wizerunek Matki Bożej, pierwotnie czczony we Lwowie. Opiekę nad nim objęli paulini, tym jednak, co mnie zadziwiło, są prawie równoległe z utworzeniem sanktuarium narodziny intensywnego ruchu pielgrzymkowego, i to dynamicznego.

W kulturze, która ceni wielkie osiągnięcia, łatwo pomyśleć, że zwykła codzienność nie ma wartości duchowej. Tymczasem Ewangelia i doświadczenie świętych przypominają, że Bóg jest obecny także w małych gestach: opiece nad dzieckiem, pracy i zmęczeniu.

Wszystko, co robimy, jest pokłosiem przeszłości, ponieważ tak zostaliśmy wychowani. Położyłabym jednak nacisk na to, że istnieją pewnego rodzaju objawy, które świadczą o tym, że przeszłością warto się zająć. Objawy te są przeróżne i mocno zindywidualizowane. U jednej osoby może występować permanentna trudność w relacjach interpersonalnych, u innej długofalowo utrzymujący się smutek czy mur w braniu i dawaniu miłości, z myślą, że nie zasługuje na miłość.   Z dr Agnieszką Kozak o automatyzmach, które nas niszczą, złych korzeniach dobrych działań i teatrach odgrywanych w naszych domach, rozmawia Weronika Frąckiewicz

Polecenie Jezusa, wydane podczas ustanawiania Eucharystii, jest proste i oczywiste. Znamy je zasadniczo w formie „Bierzcie i jedzcie”, „Bierzcie i pijcie”, powtarzanej podczas każdej Mszy św. w chwili Przeistoczenia. Nie powiedział „Bierzcie i przechowujcie w tabernakulum”. Nie kazał również adorować całymi godzinami, a nawet dniami swojego Ciała pod postacią Chleba umieszczonego w monstrancji. A tym bardziej nie mówił nic o tym, aby wyruszać z konsekrowaną Hostią na ulice miast, miasteczek i wsi, ani o tym, aby udzielać błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem...

25 maja w Watykanie zaprezentowana zostanie pierwsza encyklika Leona XIV. Magnifica Humanitas, bo tak zatytułowany będzie dokument, traktować będzie nie tyle o technologii, ile o człowieku w świecie technologii. I o jego zdolności do zachowania wolności w warunkach, które sprzyjają jej delegowaniu i odpowiedzialności w świecie, który oferuje coraz więcej automatycznych odpowiedzi.

Dla wielu chrześcijan tajemnica wniebowstąpienia budzi mieszane uczucia. Kościół głosi chwalebny i radosny triumf Chrystusa, a jednocześnie – podobnie jak apostołowie – uporczywie wpatrujemy się w niebo i pytamy: „Gdzie odszedł nasz Pan? Czy już Go z nami nie ma?”.

Nie jest rozkazem ani planem narzuconym z góry, ale drogą, która rodzi się w relacji i wymaga ciszy, uważności oraz odwagi. O tym, jak dziś odkrywać powołanie – nie tylko do kapłaństwa, ale do życia w ogóle   – z ks. Przemysławem Tyblewskim, członkiem Komisji KEP ds. Duszpasterstwa powołań, rozmawia Szymon Bojdo.

Bóg nie stawia granic swemu Miłosierdziu. On tak mocno nas kocha, że przychodzi do nas chociaż wie, że Go skrzywdzimy. Niestety nie wszyscy korzystają z miłosiernej miłości Boga. Przykładem jest Judasz, który odebrał sobie życie, gdyż - w przeciwieństwie do Piotra - nie uwierzył, że Bóg przebaczy mu zdradę. Z Bożego Miłosierdzia nie korzystają także ci, którzy – jak faryzeusz z przypowieści - wmawiają sobie, że są doskonali i że nie potrzebują miłosierdzia (por. Łk 18, 9-14).

Wielki Czwartek znaczony jest dwoma ważnymi wydarzeniami: przedpołudniową Eucharystią, w czasie której dokonuje się poświęcenia olejów świętych, oraz wieczorną Mszą Świętą Wieczerzy Pańskiej.

Może budzić rozczarowanie, że teksty liturgiczne czwartej niedzieli Wielkiego Postu w ogóle nie nawiązują do radości. Ani modlitwy, ani czytania, zarówno we współczesnej liturgii, jak i tej sprzed reformy w 1970 roku. Słowo „radość” pojawia się w antyfonie na wejście, która jest wzięta z Księgi Proroka Izajasza. Co ciekawe, współcześnie rzadko kiedy ją słyszymy, ponieważ w praktyce zastępuje ją pieśń na wejście...