Głębokie zmiany społeczne i kulturowe ostatnich dziesięcioleci to swoiste trzęsienie ziemi, które nie pozostaje bez wpływu na Kościół. Czy w związku z tym i życie zakonne w kształcie, do jakiego się przyzwyczailiśmy, dobiega końca?

Liturgiczne wspomnienie wydarzenia nawrócenia św. Pawła (25 stycznia) nie jest wprawdzie wspominane w liturgicznych źródłach rzymskich aż do IX w., za to jego ślady można znaleźć dużo wcześniej, bo już w V w. w Martyrologium Hieronima w Górnej Italii. Fakt, że Martyrologium to było łacińskim tłumaczeniem starszego przekładu syryjskiego, a ten – tłumaczeniem greckiego sprzed 400 r. świadczyć może, że korzenie obchodzenia święta nawrócenia św. Pawła sięgają pierwszych wieków Kościoła.

Nasze wyobrażenie Bożego Narodzenia wygląda czasem jak wyretuszowane stare zdjęcie. W Betlejem Święta Rodzina przeżywa codzienność do szpiku kości realną i namacalną. Bóg stał się częścią zwyczajności, której tak często się wyrzekamy.

Duchowość to nie tylko wysublimowane teksty mistyków, metody medytacji i doświadczenia kontemplacyjne. Duchowość to także co środowa nowenna, wymęczona dziesiątka żywego różańca tuż przed zaśnięciem i… Roraty.

W czasach zaborów Kościół miał kluczowe znaczenie dla podtrzymywania narodowej tożsamości. Jednak dążenia do odzyskania niepodległości były przez hierarchów potępiane. Wszystko zmieniło się wraz z przebiegiem I wojny światowej.

Większości dawnych krakowskich cmentarzy dziś już nie ma. Większości zwyczajów związanych z pochówkiem dziś już się nie praktykuje. Rzadko w pogrzebie bierze udział całe miasto. A jeszcze 200 lat temu było to na porządku dziennym. Mało kto wie, że przechodząc przez plac Wszystkich Świętych lub plac Szczepański w Krakowie, stąpamy po grobach krakowian...

Czasami odmawiamy go bezwiednie, w drodze, czasami w nerwowym uścisku, chcąc prawie wymusić na Bogu cudowne działanie. Z jakim zamysłem powstała modlitwa różańcowa?    Bóg, którego wyznajemy, jest także człowiekiem i ten fakt uznajemy jako niezwykle ważny, a w zasadzie najważniejszy. Dzięki temu staje się On nam bardzo bliski, jest jednym z nas, jest naszym bratem i serdecznym przyjacielem.

We wrześniu za rok [2026 r.] w całym kraju mają ruszyć katechezy parafialne. Program przygotowuje specjalnie powołany Zespół Roboczy Konferencji Episkopatu Polski pod przewodnictwem Księdza Biskupa. Jest to nie tylko reakcja na decyzje Ministerstwa Edukacji Narodowej, które ogranicza liczbę godzin religii w szkole. Nowy sposób postrzegania katechezy wniósł papież Franciszek. Chodzi więc o zajęcia dla dzieci, uzupełniające lekcje religii, czy o nową formę także dla osób dorosłych?   Czym ma być ogólnopolski program katechezy parafialnej, czym katecheza w parafii będzie się różniła od lekcji w szkole i kto zostanie w nią zaangażowany? Rozmowa z bp. Arturem Ważnym prowadzi Małgorzata Bilska

Zdecydowanie częściej niż dawniej słyszę w kościele czy w „katolickim internecie”, że Bóg nas powołuje do szczęścia i osobistego spełnienia. W takim myśleniu można się niebezpiecznie zapędzić. O szczęśliwym spełnieniu mówi się nie tyle w kategoriach jakiegoś „kiedyś”, w przyszłym życiu, ile już tu i teraz, w tym życiu. Trudno się z tym nie zgodzić, kiedy przypomnimy sobie słowa Jezusa zapisane w Ewangelii według św. Jana, że przyszedł On po to, by Jego owce „miały życie i miały je w obfitości”.

Wszystko postawiłem na Maryję. Kto z nas trafniej określi najściślejszy związek człowieka z Matką Bożą? Rozważając w kończącym się różańcowym październiku zbawcze tajemnice Jej Syna, pamiętajmy o prymasie Polski kard. Stefanie Wyszyńskim, słudze Bożym. Tym, który z Bożej łaski przeprowadził Polskę przez Morze Czerwone komunistycznego ateizmu.