logo
Czwartek, 17 czerwca 2021 r.
imieniny:
Laury, Leszka, Marcjana, Alberta, Adolfa – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Stanisław Bogucki MIC, męczennik sowieckich łagrów
 


8 maja przypada 104. rocznica urodzin wyjątkowego człowieka, brata zakonnego i kleryka mariańskiego, ofiary sowieckich łagrów, Stanisława Boguckiego.

 

Stanisław Bogucki (1917 -1942) przeżył tylko 25 lat . Ostatnie 2 i pól roku życia spędził na zesłaniu w sowieckich łagrach, w ekstremalnie trudnych warunkach. Jednak w tym czasie dał się poznać, jako człowiek nie tylko dobry, ale także solidarny ze współuczestnikami niedoli, uczynny, koleżeński, pobożny i heroicznie zdeterminowany w swoim powołaniu zakonnym.

 

Sylwetkę Stanisława Boguckiego nakreślił ks. dr. Jan Kosmowski MIC w swoim artykule zamieszczonym w czasopiśmie „Immacolata” oraz w amerykańskim biuletynie mariańskim „Info”.

 

Stanisław Bogucki (1917 -1942) urodził się w Żanęcinie k/Otwocka . Z pobliskiej wsi Dziechciniec pochodził inny wybitny marianin ks. Władysław Łysik MIC (1890 -1964) , którego popiersie znajduje się w kościele mariańskim w parafii MB z Lourdes na Pradze. Być może to on właśnie był dla Stanisława Boguckiego wzorem mariańskiego zakonnika .

 

Swoje życie zakonne Stanisław Bogucki rozpoczął już w wieku 12 lat, gdyż w 1929 roku zgłosił się do niższego Seminarium Duchownego Księży Marianów w Skórcu, a w 1932 roku rozpoczął nowicjat. W kwestionariuszu zakonnym z 1934 r. napisano o nim „Niezmierna wierność i pracowitość”.

 

Stanisław był zakonnikiem klasztorów Mariańskich w Kownie Mariampolu, Wilna, Drui nad Dżwiną oraz katechetą. Był studentem teologii i filozofii Seminarium Duchownego w Warszawie i Wilnie.

 

Na skutek zajęcia Wilna przez bolszewików we wrześniu 1941 r. Staszek, podobnie jak inni mariańscy klerycy ukrywał się u litewskich gospodarzy, pracując jako parobek za kawałek chleba. Jednak pomimo ukrywania się, Stanisław został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD nad ranem 14 lipca 1941 r. Wraz z innymi zesłańcami i kolegą, klerykiem Janem Jakimowiczem przez 3 tygodnie byli wiezieni pociągiem na Sybir w strasznych warunkach.

 

W tajdze Stanisław ciężko pracował przy wyrębie lasów i układaniu torów kolejowych. Chorował na kręgosłup i krwawą dyzenterię. Jednak nawet w tak ekstremalnie trudnych warunkach nie tracił wiary ani ducha. Wspierał towarzyszy traumy i niedoli. Organizował modlitwy różańcowe, pomagał współwięźniom znaleźć drogę do spowiedników.

 

Po umowie Sikorski/Stalin klerycy wyruszyli na poszukiwanie polskiej armii, organizowanej przez gen. Andersa. Droga do wojskowego punktu rekrutacyjnego odległego o kilka tys. kilometrów zajęła im 5 miesięcy. Nie mając pieniędzy, w drodze pracowali w kołchozie w Uzbekistanie, przebywając w upale i brudzie, skazani na robactwo.

Po dotarciu do punktu rekrutacyjnego w Czok-Pak w końcu lutego 1942 r. okazało się , że nie ma tu żadnych baraków, namiotów, ani koców, a mróz jest – 25 stopni. Po kąpieli w łaźni w zimnej wodzie mężczyźni musieli odkopać śnieg i położyć się na zmarzniętej ziemi, przykrywając się zmarzniętym namiotem.

 

Stanisław Bogucki zmarł w Kazachstanie na skutek wycieńczenia głodem, ciężką pracą oraz chorobami – ostrym przeziębieniem i tyfusem. Odszedł do Pana w obecności ks. Przybysza w sobotę przed niedzielą palmową 28 marca 1942 roku.

 

Na rozkaz naczelnika obozu Ossowskiego pochowano go w trumnie, co było ewenementem. Spoczął w zbiorowej mogile.

 

Głównym źródłem wiedzy o syberyjskich losach kleryka Stanisława Boguckiego jest wspomnienie ks. Bolesława Jakimowicza MIC p.t. „Ze Stasiem Boguckim na zesłaniu” , zawarte w mariańskich publikacjach i w książkach, m.in. „Marianie na Syberii” oraz „Świadkowie wiary” ks. Jana Bukowicza MIC”.

 

Anna Dziemska

zyciezakonne.pl